“Even iets maken.”
Meer niet.
Gewoon één klein idee uitproberen.
Dat klinkt overzichtelijk.
Dat ís het alleen nooit. 😂
Want voor dat ene kleine idee heb ik natuurlijk eerst materiaal nodig.
Dus gaat er een bak open.
Dan blijkt daar nét niet in te zitten wat ik zoek.
Dus gaat bak twee open.
En drie.
En voor ik het weet staan er dozen op de grond, liggen er spullen op tafel en heb ik ergens tussendoor ook nog bedacht dat ik misschien tóch even iets met de Cricut moet doen.
Vanaf dat moment is er eigenlijk geen weg meer terug.
Mijn werktafel verdwijnt langzaam.
De stoel wordt opslagruimte.
De vloer doet gezellig mee.
En ergens in dat alles probeer ik dan nog iets te maken. 😄
Het gekke is dat het voor mij op zo’n moment helemaal niet voelt als chaos.
Nou ja…
een béétje misschien. 😂
Maar ik weet meestal precies waar ik mee bezig ben.
Hier liggen de kralen die ik misschien wil gebruiken.
Daar de labels die ik nog moet proberen.
Die bak moet nog open.
Dat stukje lint ligt daar omdat ik er straks misschien nog iets mee wil.
En die tang moet vooral blijven liggen waar hij ligt, want anders kan ik hem over vijf minuten natuurlijk nergens meer vinden.
Voor iemand anders ziet het waarschijnlijk uit alsof er een kleine hobbywinkel is ontploft.
Voor mij is het gewoon:
bezig zijn.
Tot ik klaar ben.
Dan kijk ik om me heen en denk ik:
hoe is dit in hemelsnaam gebeurd?
Ik wilde toch alleen even iets maken?
En dan komt het gedeelte waar ik wat minder enthousiast van word.
Opruimen.
Want tijdens het maken pak ik blijkbaar zonder problemen twintig verschillende dingen uit twintig verschillende bakken.
Maar daarna moeten ze ineens ook allemaal weer terug.
Vreemd systeem eigenlijk. 😄
Toch hoort die bende er voor mij blijkbaar gewoon bij.
Ik kan best netjes werken.
Echt waar.
Alleen niet terwijl er ideeën door mijn hoofd gaan.
Dan moet ik spullen kunnen zien, pakken, naast elkaar leggen, combineren en soms halverwege alweer met iets anders beginnen.
En misschien is dat uiteindelijk ook precies waarom het hier regelmatig zo uitziet.
Niet omdat ik niets opruim.
Maar omdat er meestal nét iets ontstaat.
Of drie dingen tegelijk. 😂
En eerlijk?
Ik vind het ook wel gezellig.
Tot het moment dat ik nergens meer een leeg stukje tafel kan vinden.
Dan weet ik:
het wordt tijd.
Maar eerst nog héél even dit afmaken.
Reacties
Een reactie posten
Hartstikke leuk dat je een reactie achtergelaten hebt! Groetjes, Irene